İnşaat teklifi kâr marjı hesabı: formül, katsayı ve örnek

Bir inşaat teklifinin marjı, KDV hariç (HT) satış fiyatı ile şantiyenin maliyet bedeli arasındaki farktır. Hesaplamak için satış fiyatından maliyet bedeli çıkarılır, ardından sonuç ya maliyet bedeline (marj oranı, taux de marge) ya da satış fiyatına (marka oranı, taux de marque) oranlanır.

Temel formül tek satırdır: marj = KDV hariç satış fiyatı - maliyet bedeli. Tuzak, maliyet bedelinin içeriğindedir. Satış fiyatını yalnızca malzemeler ve işçilikle karşılaştıran bir teklif gösterişli bir marj gösterir, ancak bu marj şirketin yapısal giderlerini yok sayar. Bu makaledeki tüm hesaplar KDV hariç (HT) yapılır: Fransa'daki katma değer vergisi olan TVA, ne satış fiyatına ne de marja dahil edilir.

Bir satış fiyatı hangi dört adımda oluşturulur?

Bir teklifin satış fiyatı dört adımda oluşturulur. Doğrudan maliyet (débours sec), şantiyeyle doğrudan ilişkili harcamaları kapsar (malzeme, işçilik, taşeronluk, kiralama, yol giderleri). Genel giderler (frais généraux), bu şantiyenin karşılaması gereken yapısal maliyet payını ekler. İkisinin toplamı maliyet bedelini verir. Son olarak marj eklenerek KDV hariç satış fiyatı elde edilir.

Bu makalede "marj" sözcüğü neyi ifade eder?

"Marj" sözcüğü iki kavramı kapsar. Brüt marj, KDV hariç satış fiyatından doğrudan maliyetin çıkarılmasıdır. Genel giderler sonrası marj, KDV hariç satış fiyatından maliyet bedelinin çıkarılmasıdır. Bazı teklifler ve bazı araçlar bu sonuncusuna "net marj" der, ancak bu adlandırma kafa karıştırıcıdır: muhasebede net marj ve net sonuç genellikle hesap dönemi giderleri düşüldükten sonra kalanı ifade eder ve kesin tanımları değişebilir, bu konuda mali müşavirinize danışın. Bu nedenle bu makale "genel giderler sonrası marj" ifadesini kullanır. Bu marj, vergiler veya finansman giderleri gibi hesap dönemine özgü unsurları hesaba katmadan, genel giderler karşılandıktan sonra bir şantiyenin kârlılığını ölçer.

Sayısal örnekteki tutarlar kurgusaldır ve yalnızca yöntemi göstermek içindir: her şirket kendi maliyetlerini kullanmalıdır.

Unutmayın Marj = KDV hariç satış fiyatı - maliyet bedeli. Maliyet bedeli yalnızca malzeme ve işçiliği değil, doğrudan maliyeti ve genel giderleri kapsar. Marj oranı maliyet bedeli üzerinden, marka oranı satış fiyatı üzerinden hesaplanır: aynı yüzde aynı fiyatı vermez. Fiyat belirlemek için ciroyu takip etmeyle en tutarlı olan marka oranıdır. Beklenmedik durumlar imzadan önce ele alınır: doğrudan maliyette, teklifin varsayımlarında veya ek sözleşmeyle (avenant), sonradan değil. Teklifte hesaplanan marj, şantiye sonunda gerçekleşenle karşılaştırılmalı, ardından katsayı düzenli olarak gözden geçirilmelidir.

Doğrudan maliyet (débours sec), genel giderler ve marj hariç, bir şantiyeyi gerçekleştirmek için doğrudan yapılan tüm harcamaların toplamıdır. Şu soruyu yanıtlar: şirket tam olarak bu teklifi yürütmek için nakit olarak ne kadar harcar veya çalışma süresi olarak ne kadarını seferber eder? Bu şantiye olmasa var olmayacak her kalemin yeri burasıdır.

İşçilik doğrudan maliyette nasıl değerlendirilir?

İşçilik, çoğunlukla en yanlış değerlendirilen kalemdir. Yüklü saatlik maliyet, işveren için bir çalışma saatinin tam maliyetidir. Net maaşa eşit değildir: işe bağlı prim ve yükleri ile üretken olmayan süreleri içerir. Bu maliyetin hesaplama yöntemi inşaatta saatlik ücret makalemizde ayrıntılı olarak anlatılmıştır. Teklif için öngörülen her saat, hazırlık, tedarik ve temizliği de sayarak, çalışan ve görev bazında şirkete özgü bu maliyetle değerlendirilir.

Taşeronluk doğrudan maliyette nasıl hesaplanır?

Bir taşeronun faturaladığı fiyat, pazarlık edildiği şekliyle KDV hariç tutarıyla doğrudan maliyete girer. Taşeronluk bir hizmette TVA'nın ele alınışı, inşaat taşeronluğunda TVA'nın ters tahsili (autoliquidation) makalesinde sunulmuştur. Her durumda marj KDV hariç tutarlar üzerinden hesaplanır; bu da şirketin kendi yaptığı ile taşerona verilen kısımlar arasındaki karşılaştırmayı tutarlı kılar.

Doğrudan maliyetin eksiksiz olduğu nasıl doğrulanır?

Kalemler şantiye şantiye kontrol edilir. Uzak bir şantiyeye günlük yol, bir hafta daha uzatılan iskele kirası ya da bir yerine iki kez gelen bir taşeron doğrudan maliyette ağırlık taşır. Eksik bir doğrudan maliyet, sonradan hangi katsayı uygulanırsa uygulansın, mekanik olarak fazla düşük bir satış fiyatına yol açar. Teklifi göndermeden önce kalem kalem yeniden okumak ve her biri için "bu şantiye olmasa ortadan kalkar mıydı?" diye sormak, bu unutmaların büyük kısmını önler.

Genel giderler (frais généraux), belirli bir şantiyeye bağlanmayan şirket işletme harcamalarıdır: ofis veya depo kirası, idari personel, araçlar, sigortalar, yazılımlar, muhasebe. Doğrudan maliyet tek başına satış fiyatını belirlemeye yetmez: fiyat bu giderleri karşılamazsa, her şantiye marj bırakıyor gibi görünse bile şirket para kaybeder. Bu konu inşaat sektöründeki çok küçük işletmeleri olduğu kadar, büyüdükçe yapısı daha ağır basan inşaat KOBİ'lerini de ilgilendirir.

Genel gider yüzdesi nasıl hesaplanır?

Genel gider yüzdesi geçmiş bir dönem, genellikle bir hesap dönemi üzerinden hesaplanır. Dönemin genel giderleri toplanır, aynı dönemdeki tüm şantiyelerin doğrudan maliyetleri toplanır, ardından birinci toplam ikinciye bölünür. Bu yüzde sonra her yeni teklifin doğrudan maliyetine uygulanır. Şirketin muhasebesinden çıkar: hiçbir sektörel oran onun yerini alamaz.

Genel giderleri tekliflere dağıtmak için hangi yöntemler vardır?

İki yöntem bir arada bulunur. Birincisi, genel giderlere yukarıda anlatıldığı gibi hesaplanan doğrudan maliyet yüzdesini uygular. İkincisi, genel giderleri ve marjı doğrudan maliyete uygulanan tek bir çarpan katsayıda birleştirir. Yüzde ve katsayı her şirkete özgüdür ve düzenli olarak gözden geçirilir.

Fiyat genel giderleri karşılamazsa ne risk edilir?

Fiyatı yalnızca doğrudan maliyeti karşılayan bir teklif, şirketin yapısını kendi sonuçlarından finanse etmesine yol açar. Kusur şantiye şantiye nadiren görülür, çünkü her biri pozitif bir brüt marj gösterir. Hesapların kapanışında, tüm marjların kiraları, araçları, sigortaları ve idari personeli ödemeye yetmediği anda ortaya çıkar. Genel giderleri teklif aşamasında, bir yüzde veya bir katsayı ile dahil etmek bu açığı önler.

Marj oranı ile marka oranı arasındaki fark nedir?

Marj oranı (taux de marge) marjı maliyet bedeline oranlar: marj oranı = marj / maliyet bedeli. Marka oranı (taux de marque) aynı marjı satış fiyatına oranlar: marka oranı = marj / satış fiyatı. Euro cinsinden aynı marj için marka oranı, satış fiyatı maliyet bedelini aştığından her zaman marj oranından düşüktür.

Satış fiyatını belirlemek için hangisi kullanılmalıdır?

Satış fiyatını belirlemek için en tutarlı olan marka oranıdır. Satış fiyatı üzerinden, yani ciro üzerinden ölçülür; bu, şirketin hesaplarının ve genel giderlerin takibinin dayandığı aynı tabandır. Şu yüzdelik bir marka, faturalanan her euronun şu kadarının maliyetlerden sonra kaldığı anlamına gelir; bu da bir sonuç hedefiyle veya yıllık bir bütçeyle doğrudan karşılaştırılabilir. Maliyet bedeli üzerinden hesaplanan marj oranı, aynı marj için daha yüksek bir yüzde verir ve ciroya göre okunması daha zordur.

İki oran da sektörde bir norm değildir. Doğru dönüştürülürse ikisi de aynı fiyata götürür. Yararlı kural, tüm teklifler için tek bir oran seçmek, bunu iç yöntemde belirtmek ve bir marj oranını asla bir marka oranıyla karşılaştırmamaktır.

Bir oran satış katsayısına (kpv) nasıl dönüştürülür?

kpv (coefficient de prix de vente, satış fiyatı katsayısı) olarak kısaltılan ve çarpan katsayı olarak da adlandırılan satış katsayısı, KDV hariç satış fiyatını elde etmek için doğrudan maliyetin çarpıldığı sayıdır: kpv = KDV hariç satış fiyatı / doğrudan maliyet. Genel giderleri ve marjı tek bir rakamda toplar.

• Marka oranı m ve ayrı genel giderlerle: kpv = (1 + genel gider oranı) / (1 - m).
• Marj oranı t ve ayrı genel giderlerle: kpv = (1 + genel gider oranı) × (1 + t).
• Ayrı genel gider yoksa: marka oranı için kpv = 1 / (1 - m), marj oranı için kpv = 1 + t.

kpv yalnızca onu hesaplayan şirket için geçerlidir: başka bir yapının kpv'sini almak, onun genel giderlerini ve hedeflerini almak demektir.

Aynı maliyet bedelinde marj ile marka arasındaki karışıklık neyi değiştirir?

7.820 € kurgusal bir maliyet bedeli alalım (6.800 € doğrudan maliyet ve 1.020 € genel gider). %25'in marj oranı mı marka oranı mı olduğuna göre satış fiyatı aynı değildir.

%25 marka oranı hedefleyip bu yüzdeyi maliyet bedeline ek olarak uygulayan bir yönetici, öngördüğünden daha ucuza satar: %20 marka oranı elde eder, yani 10.426,67 € yerine 9.775 €.

Örnek: kurgusal tutarlar Aşağıdaki tutarlar hesabı göstermek için uydurulmuştur. Ne bir tarife ne de sektörde standart bir orandır: yüklü saatlik maliyet, genel gider yüzdesi ve marj hedefi her şirkete göre değişir.

Kurgusal bir ince iş (second œuvre) teklifi alalım: yüklü saatlik maliyet 38 €, genel giderler doğrudan maliyetin %15'i ve hedef marka oranı %20. Tablo her adımı ayrıntılandırıyor.

KDV hariç satış fiyatı, maliyet bedeli (1 - marka oranı) değerine bölünerek elde edilir; burada 1 - 0,20 = 0,80. Ardından marjlar, marj oranı ve satış katsayısı çıkarılır.

Hesabın sonucu nasıl kontrol edilir?

Üç kontrol sonucu doğrular. Doğrudan maliyet çarpı kpv satış fiyatını yeniden verir (6.800 × 1,4375 = 9.775 €). Yeniden hesaplanan marka oranı, baştan belirlenen hedefi bulur. Genel giderler sonrası marj (1.955 €), brüt marj (2.975 €) eksi genel giderlere (1.020 €) eşittir.

Satılan taşeronluk içeren çok kalemli bir teklifin marjı nasıl hesaplanır?

Birden çok kalemli bir teklifte aynı yöntem kalem kalem uygulanır: her kalem için bir doğrudan maliyet, genel giderler ve satış fiyatı bulunur, sonra toplanır. Bu ayrıntı, toplamın gizlediği, marjı aşağı çeken kalemi ortaya çıkarır. Müşteriye yeniden satılan taşeronlu bir kalemde, taşeronun KDV hariç fiyatı kalemin doğrudan maliyetini oluşturur. Şirket buna takibiyle ilgili genel giderleri (görüşme, koordinasyon, kontrol) ve kendi marjını ekler. Bu kaleme şirket içi işçiliğin katsayısını uygulamak, ikisinden birinin marjını bozar.

Teklifte hesaplanan marj öngörülere dayanır, oysa şantiye sapmalar üretir. Satış fiyatı imzada sabitlendiğinden, öngörülmeyen her harcama marjı aynı oranda düşürür. Bu sapmalar çoğunlukla tespit edilebilir nedenlerden gelir ve teklif hazırlanırken kontrol altına alınabilir.

Hangi hatalar bir şantiyenin marjını eritir?

• Unutulan veya düşük değerlendirilen genel giderler: fiyat doğrudan maliyeti karşılar ama yapıyı karşılamaz.
• Fiyatlandırılmayan beklenmedik durumlar ve kayıplar: malzeme firesi, tekrar işler, kırılmalar, öngörülmeyen atık tahliyesi.
• Düşük tahmin edilen saatler: hazırlık, tedarik veya temizlik süresi sayılmamıştır.
• Yansıtılmayan indirimler: müşteriye verilen bir indirim, malzeme fiyatı düşmediği halde marjı azaltır.
• Ek sözleşmesiz (avenant, sözleşmenin yazılı değişikliği) ek işler veya uzayan şantiye süresi.

Beklenmedik durumlar ve aksilikler teklif imzalanmadan önce nasıl hesaba katılır?

Beklenmedik durum (aléa), bir şantiyenin maliyetini artıran ancak ilk metrajda yer almayan olası bir olaydır. İmzadan önce, fiyatlandırılabilenler ile yalnızca çerçevesi çizilebilenler ayrılır. Fireler, kayıplar, kırılmalar ve atık tahliyesi fiyatlandırılabilir: şirketin önceki şantiyelerinde görülen sapmalara dayanarak bunlar miktarlara veya doğrudan maliyetin özel bir satırına eklenir. Açmadan önce görülemeyen nedenler, örneğin zeminin durumu ya da zor erişim, yazılı olarak çerçevelenir.

1. Alanı ziyaret edin ve bilinmeyen kalanları not edin (zemin, erişim, mevcut tesisat).
2. Geçmiş şantiyelerinize dayanarak olağan kayıpları miktarlara yansıtın.
3. Teklife kabul edilen varsayımları ve istisnaları yazın: nelerin dahil olduğunu, nelerin olmadığını.
4. Teklif dışı her işin uygulanmadan önce imzalı bir ek sözleşmeyle (avenant) yapılmasını öngörün.
5. Katsayıyı yeniden okuyun: marj payı hiç fiyatlandırılmamış beklenmedik durumlar için yedek olarak kullanılmamalıdır.

Bir katsayı, bunun için hesaplanmadıysa öngörülmeyen durumlara karşı korumaz. Marjın bir beklenmedik durumu emmesi gerekiyorsa, gerçekleşen marj hedefin altında kalır ve elde edilen marka oranı bunu gösterir. Bir ek sözleşmenin (avenant) veya revizyon maddesinin hukuki koşulları için hukuk danışmanınıza başvurun.

Şantiye 10 saat fazla gerektirirse marj ne olur?

Kurgusal teklife dönelim. Şantiye, aynı 38 € yüklü saatlik maliyetle öngörülenden 10 saat fazla gerektiriyor: maliyet bedeli 10 saat × 38 € = 380 € artar. Genel giderlerin değişmediği varsayılır ve satış fiyatı 9.775 € kalır.

Aşım saatleri marjdan 380 € eksiltir; bu, öngörülen genel giderler sonrası marjın yaklaşık beşte biridir. Marka oranı %20'den %16,11'e (1.575 / 9.775), marj oranı %25'ten %19,21'e (1.575 / 8.200) düşer.

Şantiye sonunda teklif ile gerçekleşen nasıl karşılaştırılır?

1. Her kalemin gerçek harcamalarını çıkarın: malzeme faturaları, puantajlı saatler, taşeronluk ve kiralama faturaları, yol giderleri.
2. Gerçek doğrudan maliyeti, ardından şirketin genel gider yüzdesiyle gerçek maliyet bedelini yeniden hesaplayın.
3. Gerçek marjı hesaplayın ve teklifle arasındaki sapmayı kalem kalem ölçün.

Sonraki tekliflerde nelerin düzeltileceğini, yani miktarları, süreleri, katsayıyı ya da genel gider yüzdesini yalnızca genel marj değil, bu sapma gösterir. Uzun şantiyelerde, ilerlemeyi bir hakediş (situation de travaux) ile faturalandırmak, bu sapmaları süreç içinde izlemeyi sağlar.

Bir inşaat teklifinin kârlılığını izlemek, tek bir şantiyeyi kontrol etmekle sınırlı değildir: fiyatları belirlemeye yarayan varsayımları da düzenli olarak gözden geçirmek gerekir. Satış katsayısı ve genel gider yüzdesi, belirli bir dönemin muhasebesinden çıkar. Yapı değiştiğinde güvenilir olmaktan çıkarlar: yeni bir ofis, bir işe alım, ek bir araç, sigorta artışı ya da şantiye hacmindeki değişim.

Katsayı ve genel gider yüzdesi ne zaman gözden geçirilmelidir?

En azından her hesap kapanışından sonra, ardından yapıda her önemli değişiklikte bir revizyon gerekir. Yüzde, dönemin genel giderleri aynı dönemin doğrudan maliyetlerine bölünerek yeniden hesaplanır, ardından hedeflenen marka oranı korunarak yeni katsayı çıkarılır: kpv = (1 + yeni genel gider yüzdesi) / (1 - marka oranı). Yapı giderleri değişirken aynı bırakılan bir katsayı, gerekli fiyatın altında satışa yol açar.

Neden birkaç şantiye karşılaştırılmalıdır?

Tekil bir sapma bir beklenmedik durumdan gelebilir. Aynı sapmanın birkaç şantiyede tekrarlanması, tekliflerde yanlış bir varsayım olduğunu gösterir. Bunu tespit etmek için gerçekleşen marjlar birkaç açıdan karşılaştırılır:

• İş türüne göre: bazı şantiyeler sistematik olarak öngörülenden az getiri sağlar.
• Kaleme göre: hep aşılan saatler veya düşük değerlendirilen malzemeler, miktarlarda ve sürelerde neyin düzeltileceğini gösterir.
• Şantiye büyüklüğüne veya müşteriye göre: küçük bir şantiyeye uygun katsayı büyük bir şantiyeye mutlaka uymaz.

Bir hesaplama aracı nerede bulunur?

Hesabı kendi rakamlarınızla yeniden yapmak için, bir tablo hesaplama programı gibi, kaynaklardaki inşaat hesaplayıcıları bir başlangıç noktası olabilir. Ardından bir fatura yönetimi veya finansal yönetim aracı, öngörülen marj ile gerçekleşen marjı şantiye şantiye eşleştirmeyi kolaylaştırabilir. Hangi araç olursa olsun, sonucun güvenilirliği girilen verilerin kalitesine bağlıdır: puantajlı saatler, doğru şantiyeye bağlanmış faturalar, güncel genel giderler.